Vrijwilliger Veerle over haar AFS-reis
Toen AFS het TAC-project lanceerde om een nationale trainerspoule op te bouwen, sprong Veerle er meteen in. Als voormalig gastmama kende ze de AFS-organisatie nog amper, maar als professioneel trainer en illustrator bracht ze de ideale talenten mee. Twee jaar later is ze uitgegroeid van pionier in het nationale TAC-netwerk tot actief lid van de Europese trainerspoule, waarmee ze inmiddels internationaal trainingen volgt én geeft.
TAC in cijfers
130 Europese trainers
5 samenwerkende AFS-partners
5 nationale poules van trainers
2 internationale meetings
2 nieuwe handleidingen
- Richtlijnen voor een duurzaam trainersnetwerk
- Leerpaden voor actief wereldburgerschap
Interview Veerle
Wie ben je?
“Ik ben Veerle Derave, trotse mama van een dochter van 23. Mijn hoofdjob is vormingswerker in VCOK (Vormingscentrum Opvoeding en Kinderopvang) waar ikvooral cursussen geef rond creativiteit, spelen, Reggio Emilia (een pedagogische benadering), …. Ik geef er ook creatieve workshops aan ouders en kinderen in verschillende settings. Daarnaast ben ik freelance illustrator van onder andere kinderboeken en docent illustratie bij Wisper. Verder zeg ik graag JA op alle projecten die ik leuk vind, waarbij kinderen en creativiteit de rode lijn zijn. Ik ben ook vrijwilliger bij Muzeeum, waar ik mag meewerken aan fijne
Erasmus+ projecten rond toegankelijkheid en cultuur.”
Hoe is jouw AFS-verhaal ooit begonnen?
Een vriend, zeer actief in het vrijwilligersteam GEO (Gent-Eeklo-Oudenaarde), belde een paar jaar geleden op met de vraag of ik geen gastouder wilde zijn, ze zochten dringend nog iemand voor een Waals meisje. Hij dacht dat het wel iets voor ons zou zijn. Ik heb even thuis overlegd, we zagen het alle drie wel zitten. Twee weken later stond Mayline voor onze deur. Zo werden we meteen ondergedompeld in de AFS-familie. Toen ik over het EVA-project hoorde, was ik meteen enthousiast. Dus het volgende jaar kreeg ik er nog een fantastische Poolse gastzus bij. Die uitwisseling is echt de moeite waard. We onderhouden nog steeds contact tussen de Belgische en Poolse zussen. Om me wat meer te engageren in de plaatselijke werking, ben ik ook in het team van GEO gestapt.”
Waarom besloot je om in het TAC-avontuur te stappen?
“Diezelfde vriend belde een half jaar later met de vraag of ik het niet zag zitten om nationaal trainer te worden. Hij dacht dat het wel iets voor mij zou zijn, met mijn ervaring als trainer. Dus ging ik eens horen op een vergadering van TAC, het leek me boeiend en ben nationaal trainer geworden. Toen er vorig jaar een oproep kwam voor Europese trainers hoefde ik niet lang na te denken. Zo deed ik mee aan de Europese meetings en gaf die zomer workshops op de Volunteer Summer Summit (VSS) in Izmir.”
Welke persoonlijke ervaringen en talenten neem je mee in je vrijwilligerswerk en het TAC-project?
“Ik ben al meer dan 30 jaar bezig met cursussen geven, eerst als vrijwilliger bij Jeugd en Gezondheid (nu Kazou) en later in mijn werk als vormingswerker en freelance docent. Daarin kreeg ik zelf veel kansen om te leren van anderen en ervaring op te doen. Binnen het TAC-project mocht ik een workshop voor de NPOT (National Pool of Trainers) uitwerken over ‘Hoe maak ik een workshop?’ Dat gaf me de kans om die ervaring te delen en zo is de cirkel voor mij rond.
Tijdens de VSS mag je zelf kiezen binnen het thema waarover je een workshop gaat geven. Dus ging ik helemaal voor mijn ‘dada’s’ en kon ik mijn talenten rond creatief denken, spel en improvisatie goed inzetten.
Ik maak makkelijk contact met mensen. Mijn enthousiasme werd ook elke keer genoemd in evaluaties, dus dat vind ik ook een talent dat ik inzet. Het helpt enorm om mensen in nieuwe groepen te verbinden.”
Hoe verrijkt het vrijwilligerwerk (en het TAC-project) jou persoonlijk?
“Over de grenzen kijken en mensen met een andere cultuur (ook binnen je eigen land)
ontmoeten vind ik altijd een persoonlijke verrijking. Het stelt je levenswijze en overtuigingen in vraag. Elkaar ontmoeten is ook een goede voedingsbodem voor begrip en respect voor anders zijn, iets wat we meer dan ooit nodig hebben in de wereld momenteel. Wat me echt ontroerd heeft binnen het hele project is om te zien hoeveel jonge mensen zich vrijwillig en met veel enthousiasme inzetten voor anderen. Dat stelde me gerust: ‘het komt wel goed’.
Mijn enthousiasme voor EPOT (European Pool of Trainers) is gegroeid na de EPOT-training dit voorjaar in Caïro. Ik vond het heel boeiend om met een dertigtal internationale mensen uit te wisselen over training en methodieken. We staken samen workshops in elkaar en daarbij wissel je heel wat ervaring uit. Je staat stil bij je eigen ‘vanzelfsprekendheden’ en bekijkt wat je doet door een andere bril, dat is erg leerrijk. Mijn uitdaging lag ook wel in het geven van workshops in het Engels. Dat is voor mij zeker geen evidentie omwille van mijn dyslexie maar wel een hele verrijking. Mijn zelfvertrouwen is op de EPOT-meetings enorm gegroeid op dat vlak. Je hoeft geen perfect Engels te spreken als je enthousiasme goed zit.”
Wat zou je zeggen tegen iemand die overweegt vrijwilliger te worden bij AFS?
“Ga even proeven, draai even mee, voel de temperatuur van het water en kijk of jij je hierin thuis voelt. Dat heb ik ook gedaan. Het zijn vooral de contacten met veel fijne mensen waardoor ik het engagement ben aangegaan en waardoor je het blijft volhouden. Kijk waar jij het verschil kunt maken door te doen wat je graag doet of waar je uit kunt leren. Dat geeft zin aan vrijwilligerswerk.”
Enthousiast geworden door Veerles verhaal? Word ook Nationale Trainer bij AFS! De kick-off van het traject start op ons Kadervormingsweekend 2026. De kick-off van het traject start op ons Kadervormingsweekend 2026. Schrijf je in via deze link: 