Dertig jaar na hun onvergetelijke AFS-uitwisseling naar Venezuela kwamen de oud-deelnemers eindelijk weer samen voor een bijzondere reünie. Het idee ontstond bij Patrizia, die na een decennium van dromen en een zoektocht via brieven en sociale media iedereen wist op te trommelen. Het werd een weekend vol emotionele herinneringen, de geur van verse arepa’s, muziek van toen en warm meeleven met het land dat hen drie decennia geleden zo gastvrij ontving. Die diepe verbondenheid en het gevoel alsof de tijd had stilgestaan, maakten van dit weerzien een magisch moment dat nu al vraagt om een vervolg.
Hieronder vind je het volledige verslag van Joke van dit hartverwarmende weekend!
“Nostalgie, verbondenheid, AREPA’S, lachen, hier en daar een traan, lekker eten, veel foto’s, dagboeken, aaah jaaa!, een drone, chevere, dertig, …
Dit zijn maar enkele woorden van hoe we ons reünieweekend hebben beleefd.
Uit de VS, Denemarken, Finland, Zwitserland, Noorwegen en België zijn in totaal zestien personen tot Leuven gekomen.
Zelfs kapotte auto’s, drie opeenvolgende vluchten, vertragingen, stakingen, moeilijke treinconducteurs hebben niemand kunnen tegenhouden om te komen!
We hebben enorm genoten van elkaars gezelschap, het weerzien (voor sommigen effectief na dertig jaar) en de vele herinneringen die dit met zich meebracht.
Er was Venezolaans eten (veeeeeel eten), een playlist met muziek uit ons jaar (in 1996 hebben we bijna allemaal Spaans geleerd met de cd van een toen negentienjarige, nog onbekende Shakira). Er waren heel veel foto’s, AFS-T-shirts (vintage ondertussen), zelfgemaakte vriendschapsbandjes en ook nog eens heel veel rum.
We hebben Leuven verkend en terrasjes gedaan, maar vooral in het huis van onze ‘mama anfitriona’ Patrizia hebben we samen gegeten, gedanst, gelachen, gezongen (cumpleaaaaans feeeelizzz) en bijgebabbeld.
Dankzij een dagboek hebben we heel wat anekdotes herontdekt en aan de hand van de vele foto’s vielen veel verloren gewaande herinneringen op hun plaats.
Het weekend heeft ons echt dertig jaar mee terug in de tijd gekatapulteerd. We zitten vandaag, de dag erna, nog steeds met ons hoofd in de Venezolaanse wolken en denken er allemaal met een brede glimlach en een warm hart aan terug! ”
