25 jaar cijfers en avontuur
Het AFS-verhaal van vrijwilliger Jacques
Jacques viert dit jaar een bijzonder jubileum: hij is al 25 jaar lang vrijwilliger bij AFS Low Lands. Buiten zijn inzet als penningmeester voor AFS om is hij actief in diverse organisaties én maakt hij avontuurlijke wandelreizen. Een portret van een betrokken vrijwilliger.
Wie ben je?
“Ik ben Jacques Vermaut uit Sint-Eloois-Winkel. Na een bankcarrière van meer dan 42 jaar ben ik al dertien jaar met pensioen. Hoewel mijn bureau in Brussel was, ben ik door mijn functies in een veertigtal landen geweest en heb ik zo veel andere volkeren en culturen leren kennen.
Ik heb een grote hobby, namelijk in groepsverband bergen beklimmen en grote trektochten ondernemen in de vier windstreken, zoals Patagonië, Groenland, de Sahara en Noord-Vietnam. Door die 35 trekkingtochten heb ik de diversiteit van de wereldbevolking leren waarderen en daar werden wellicht de kiemen gelegd voor mijn engagement binnen AFS.”
Hoe ben je 25 jaar geleden als vrijwilliger bij AFS terechtgekomen?
“In de zomer van 2001 ontmoette ik op een familiefeest een neef die penningmeester was van de regio Kortrijk-Ieper-Poperinge (KIP). Hij vertelde me over zijn activiteiten binnen AFS, een organisatie die voor mij totaal onbekend was, en vroeg me of ons gezin geïnteresseerd zou zijn om gedurende een jaar een internationale jongere te “hosten”. Enkele dagen later kwamen twee vrijwilligers ons drie dossiers voorstellen van deelnemers uit Argentinië, Chili en Hong Kong. Wij waren verkocht en kozen voor het meisje van Hong Kong, mede omdat ik voor mijn job drie keer in Hong Kong heb verbleven.”
Welke rol(len) heb je aangenomen bij AFS?
“Wij zijn drie keer gastgezin geweest, telkens voor Aziatische jongeren. Na het meisje van Hong Kong kwam een jongen, Tae, uit Thailand en ten slotte nog een meisje uit Osaka, Japan. Met die twee laatste jongeren hebben wij nog steeds uiterst goed contact. Tae is sindsdien nog twee keer bij ons op bezoek gekomen, en we zijn ook al twee keer in Thailand bij hem en zijn ouders op bezoek geweest. Deze week stuurde hij ons nog een mailtje omdat hij ongerust was over de natuurschade die is teweeggebracht door de brand in de Hoge Venen.
Na het vertrek in 2002 van onze eerste gastdochter trad ik toe tot het ouderencomité van KIP. In het begin zonder specifieke functie, om “de stiel te leren“. Vanaf 2003 nam ik de rol van penningmeester en fundraisingverantwoordelijke over van mijn neef. Een functie die ik nog steeds uitoefen en waarbij ik tijdens het volgende werkjaar als financieel adviseur ondersteuning zal verlenen aan mijn opvolger binnen de samengevoegde afdelingen KIP, Midwest en Brugge.
Ten slotte is mijn vrouw, die mij steeds in mijn taken bijgestaan heeft, op uitwisseling geweest met de EVA-moeders naar Polen en Rusland, en kwamen zij daarna op bezoek bij ons. De Poolse EVA-ouders zijn hechte vrienden geworden en om de twee à drie jaar bezoeken wij elkaar en gaan samen op reis. Zo hebben wij al bijna heel Polen leren ontdekken, en zij Vlaanderen en Noord-Frankrijk.”
Kun je een speciale herinnering delen uit de afgelopen 25 jaar?
“In mijn beginjaren als penningmeester hadden wij steeds te kampen met minieme positieve financiële resultaten en ook met oplopende verliezen. Zo kon het niet verder en gelukkig kwam de kering door een lid van ons jongerencomité die samen met een zoon van een grote regionale groothandelaar in bieren en wijnen in de klas op de hogeschool zat. Samen smeedden wij het plan om een wijnactie binnen onze AFS-sympathisanten te lanceren Geleidelijk groeide dit uit tot een gigantisch succes. Wij hebben dit 14 jaar uitgehouden tot de wijnhandelaar zijn zaak overdroeg aan de grootste Belgische brouwerij. Tijdens ons topjaar verkochten wij 2500 flessen wijn. Zo werd KIP financieel de rijkste afdeling binnen AFS Vlaanderen.”
Welke veranderingen heb je de afgelopen jaren gezien?
“Ik heb binnen AFS financiële directeurs zien komen en gaan, met telkens andere methoden in het hoofd om onze financiële resultaten voor te stellen en te analyseren. Ik had daar een broertje aan dood omdat ik helemaal geen computerfreak ben en steeds via nieuwe computerprogramma’s onze resultaten naar het hoofdkantoor moest sturen. Gevolg: KIP was altijd de laatste om hun financiële resultaten op te sturen, maar ze mochten altijd wel gezien worden. Wij waren bijna eerder een feestcomité met een jaarlijkse welkomstreceptie, Sinterklaasfeest, KIP-eetfestijn en afscheidsreceptie waarbij telkens de nadruk gelegd werd op onze fundraisingacties. Maar geleidelijk kwamen minder internationale deelnemers voor het jaarprogramma en vertrokken minder Vlaamse deelnemers naar het buitenland waardoor onze AFS-relaties steeds beperkter werden en ons businessmodel van activiteiten en fundraising implodeerde. Gelukkig hadden wij ondertussen een stevige buffer opgebouwd.”
Wat heeft al die jaren vrijwilligerswerk bij AFS jou persoonlijk gebracht?
“Het zijn jaren van hard zwoegen geweest, mede omdat ik in een achttal verenigingen actief ben. Maar het heeft me ook vrienden voor het leven bezorgd. Van Japan tot Thailand, Polen en in eigen streek. Met een paar gewezen vrijwilligers gaan wij in gezinsverband nog regelmatig op weekend. Ik heb ook altijd graag met jongeren gewerkt, zowel tijdens mijn bankcarrière als binnen AFS. Dit houdt de mens jong van geest en ik heb altijd gepoogd om mijn “grinta” aan hen door te geven. In die 25 jaar heb ik heel veel mensen weten komen en gaan, maar ik ga er ontzettend veel mooie herinneringen aan overhouden!”
